در سنه 1324 در حائر طاهر سكونت نمود ، و در سنه 1332 به شهر سلطان‌آباد عراق عجم آمد و ازاين‌رو بكلمات ( يزدى ، حائرى ، عراقى ) شهرت گرفت ، و آخر در سنه 1340 بقم آمد و تا آخر عمر در آنجا ساكن و با محبوبيت و مطبوعيتى هرچه تمام‌تر در انظار ملت و دولت خصوصا پادشاه وقت چندين سال در آنجا بسر برد . و او را تأليفات چندى است از آن جمله : اول كتاب « درر الفوائد » در اصول فقه از مباحث الفاظ تا تعادل و تراجيح : دويم « كتابى در نماز » بطور استدلال .